Uit onderzoek is gebleken dat we gemiddeld genomen een stukje ouder papa en mama worden dan een jaar of dertig geleden. Waar je tegenwoordig niet raar op hoeft te kijken als mensen een 24-jarige vragen of de zwangerschap een ongelukje was, was je vroeger een laatbloeier als je op die leeftijd je eerste kindje kreeg.
Al vanaf dat ik een mini Ilsje (inclusief witblonde palmboom, midden op m’n hoofd) ben, kan ik heel bevlogen zijn van dingen. Als ik mijn tanden ergens in zet, laat ik niet gauw los. Soms kan het wat obsessieve trekjes krijgen, maar gelukkig komt de nuance met de jaren. Waar ik vroeger een avond kon beginnen met een film over 9/11 en ik zes uur later, verstrikt in de meest duistere krochten van het internet, overtuigd was dat de New World Order zich huisden onder mijn bed, weet ik tegenwoordig beter wanneer te stoppen of selectiever te zijn in de informatie die ik tot me neem.
Toen ik startte met Mamabel had ik het zo bedacht dat ik, als ultieme in-en-om-het-huis mama ieder weekend iets zou koken wat ik nog nooit had gekookt. Daar zou vriendlief plezier van hebben, want: eten! Ik zou mezelf culinair ontwikkelen én ik zou een grandioze stroom aan recepten hebben om te delen op Mamabel.
Ha-Ha-Ha. Dat is echt mega goed gelukt.
Eén van de wensen voor Annabel haar kraamfeest, was een herinneringenkist van hout. Een mooie plek om te beginnen met tastbare herinneringen sparen en, als je het mij vraagt: het staat een stuk mooier dan zo’n plastic curverbak.
Een paar weken terug ben ik bij de huisarts geweest om bloed te laten prikken. In de loop der jaren had ik zo veel adviezen omtrent het nemen van voedingssupplementen ter harte genomen, dat de regenboog aan pillen potjes niet meer in de lade paste. Visolie, magnesium, vitamine A tot Z en dan nog een beetje meer. Alles zou ergens aan moeten bijdragen, al wist ik van het gros niet meer waaraan precies. Ik besloot alle adviezen even naast me neer te leggen en te kijken waar ik echt wat aan zou hebben.
mamabel.nl 