Van ‘jongensdroom’ naar meisjesmama

Vanaf het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, was ik ervan overtuigd dat de buikbaby een jongen zou zijn. Ik keek naar jongenskleding, de naam was beklonken en ik zei rond een week of tien tegen mijn vriend “Als we nu een echo hebben en ze zeggen dat het een meisje is, geloof ik ze niet”.

Doorgaan met het lezen van “Van ‘jongensdroom’ naar meisjesmama”

Een baby op komst, en nu?

De eerste weken na mijn (uiteindelijk) positieve test, ging mijn hoofd nog talloze keren per dag van ongeloof naar ongelooflijk zwanger. Ik voelde het ene moment niets, om het volgende moment twintig kwaaltjes tegelijk te ervaren. Maar naast de fysieke kwaaltjes, kwamen ook al gauw de ‘en nu’ vragen.

Doorgaan met het lezen van “Een baby op komst, en nu?”

Oh baby: de tweede ronde

De afgelopen tijd hadden mijn lief en ik met regelmaat gesprekken over een mogelijk tweede kindje. Mijn wens voor een groot gezin was er altijd en ook zijn voorkeur voor een gezin met meer dan één kind was niets nieuws. Na de pittige start met Annabel, en de realisatie dat we het eigenlijk best lekker voor elkaar hadden zoals het was, kwam bij beiden even de vraag of dat we dit nog een keer konden (en wilden) terwijl er al een klein humpie rondliep.

Doorgaan met het lezen van “Oh baby: de tweede ronde”

Waarom dreumesen doodvermoeiend (kunnen) zijn

Een tijdje terug deelde ik op Mamabel een artikel met een rijtje redenen waarom ik dreumesen, en dan vooral die van mezelf, zo ongelooflijk leuk vind. Waarschijnlijk ben ik niet de enige, als ik keer op keer zeg dat ik dit toch echt de leukste fase vind (om dat iedere keer opnieuw van iedere nieuwe fase te vinden). 

Natuurlijk geldt voor ieder punt op die lijst met zaligheden een tergende tegenhanger. Als je het mij vraagt zijn de volgende zaken voer voor een mental breakdown (mits voldoende afgewisseld met deze dingen dus).

Doorgaan met het lezen van “Waarom dreumesen doodvermoeiend (kunnen) zijn”