Negen maanden op, negen maanden af

Toen Annabel net was geboren, merkte ik dat ik dat ik naast een enorm gevoel van trots en liefde ook een soort angst had gekregen die ik nog niet kende voor ik moeder was. De eerste dagen durfde ik nauwelijks dichtbij de trap te lopen omdat ik bang was dat we samen naar beneden zouden vallen. En ik denk dat ik niet de enige moeder ben die ’s nachts in het wiegje van haar ukkie heeft gespiekt om te kijken of ze nog wel ademde.       

Lees verder “Negen maanden op, negen maanden af”

Derde verjaardag: een verlanglijstje

Trek je de clichés maar weer van de plank, want het is eind juli dus dat betekent dat over minder dan een maand mijn baby drie jaar oud wordt. Ik zou toch zweren dat ze drie weken geleden voor het eerst mama zei, maar tegenwoordig klinkt het meer als “Mamamamamama, MAAAMAAAAA, KOM NOUHOUUUU”.

Desalniettemin genieten wij (meestal )met volle teugen van onze temperamentvolle peuterpuber en bereiden we ons voor op haar derde verjaardag. Een verjaardag waarbij mevrouw voor het eerst zelf wat in de melk te brokkelen wilde hebben. Ze wil taart van de Boon’s (lekker zuinig kind), allemaal ‘Lang zal ze leven’ zingen én cadeaus. Maar dan vooral dingen die ze al heeft.

Lees verder “Derde verjaardag: een verlanglijstje”

One of the guys

Ik ben opgegroeid tussen de jongens. Met twee oudere broers en eentje net iets jonger, was er altijd wel een man in de buurt, maar meestal meer. Waar vrouwen zich vaak in setjes voortbewegen, doen mannen dat in troepen. Dus zo gebeurde het regelmatig dat die troep ons huis als tussenstop koos voor een biertje of een bakkie. Of er werd een feestje gevierd en dan werd het complete voetbalelftal plus de middelbare school klas uitgenodigd.

Lees verder “One of the guys”

Slaapt ze al door?

Hoe gaan de nachten? Slaapt ze al door? Zo’n beetje de meest gestelde vraag als je net een kindje hebt gekregen. Alsof het antwoord op die vraag ook maar iets zegt over hoe het met je kindje gaat. Of met jou.

Annabel sliep vrij vlot door. We konden haar tegen elven als een burrito in haar inbakerdoek rollen, om haar er acht uur later weer uit te bevrijden. En dat hield ze best een poosje vol. Achteraf bleek dat ze ’s nachts uitgeput was van het vele huilen overdag. Maar dat wisten we toen nog niet.

Lees verder “Slaapt ze al door?”