Als kersverse (aanstaande) mama, zijn er een paar termen die je vroeg of laat tegenkomt. De sprongetjes uit het befaamde ‘Oei, ik groei’ horen daar zeker bij. Op voorhand was ik wat sceptisch over dit fenomeen. Alsof alle baby’s tegelijk dezelfde ongemakken ervaren en erna ineens allemaal hetzelfde kunnen? De realiteit blijkt uiteraard iets genuanceerder.
Mijn eerste maand als mama zit erop. Het is onvoorstelbaar hoe erg de afgelopen weken zijn omgevlogen. Zo belde ik mijn moeder om te vragen of ze me kon helpen tijdens mijn eerste dagen alleen, en voor je het weet sta je met een baby in de draagdoek de was op te vouwen en te stofzuigen. Het is bijzonder hoe snel het went. De routine dan, haar aanwezigheid is nog iedere dag even bijzonder.
Ons leven is nog nooit zo groots en zo klein geweest als de afgelopen weken. Ik sta op wanneer Annabel vindt dat de dag begonnen is, ik rommel wat in huis en laat me vooral leiden door haar wensen. Haar behoefte aan mama, melk en schone luiers bepaalt wanneer ik het huis verlaat en hoe lang. Vriendlief heeft vakantie en we zijn vooral lekker aan de wandel met z’n drietjes. Lang leve de Indian Summer.
Gedurende de zwangerschap werd ik keer op keer verrast met hilarische en gevatte opmerkingen van de meest uiteenlopende mensen. Zowel gevraagd als ongevraagd. Van de ‘hahaha-wat-een-originele grap-die-heb-ik-echt-nog-nooit-gehoord’ dijenkletser “weet je zeker dat het er geen twee zijn”, tot de al even hilarische “er is er nog nooit één blijven zitten”. Zwangerschap haalt schijnbaar de komediant in mensen naar boven.
Zaterdagmorgen 1 september. Exact een week geleden stond ik voor het eerst in 24 uur onder de douche zonder wegdraaiende ogen, oerkreten en weeënstormen. Langzaam maar zeker drong het door: dat moment waar we acht maanden naar hadden uitgekeken, was daar. Onze prachtige dochter is geboren. Tien vingertjes, tien teentjes en wangetjes zo zacht dat er eigenlijk alleen maar naar gekeken zou mogen worden om ze zo te houden.
mamabel.nl 