Leven op grote voet

Mijn eerste maand als mama zit erop. Het is onvoorstelbaar hoe erg de afgelopen weken zijn omgevlogen. Zo belde ik mijn moeder om te vragen of ze me kon helpen tijdens mijn eerste dagen alleen, en voor je het weet sta je met een baby in de draagdoek de was op te vouwen en te stofzuigen. Het is bijzonder hoe snel het went. De routine dan, haar aanwezigheid is nog iedere dag even bijzonder.

Mensen vragen me hoe het gaat en hoe het moederschap me bevalt. Maar ik heb er nog geen gepast antwoord op gevonden. Mijn hele leven keek ik ernaar uit en dacht ik me erop voor te bereiden. Tot het zover is en blijkt dat dat onmogelijk is. Er is niets wat je voorbereid op de overweldigende liefde die je voelt als je je eigen kind in de ogen kijkt. Iedere dag denk ik opnieuw dat ik uit elkaar klap als ik nog meer van haar houd. En dan breekt een nieuwe dag aan en kijkt ze naar me met haar lieve smoeltje en breekt ze weer alle records. Hoe kun je je daarop voorbereiden?

Zowel het emotionele als het fysieke is intenser dan intens. Sinds ik me kan herinneren ben ik een goede slaper geweest. Zelden slapeloze nachten, behalve bij de volle maan, en nooit moeite gehad met in slaap vallen. Bijna altijd fit wakker, mits ik me netjes aan de zeven a acht uur slaap per nacht hield. En niet te veel drink. Het kan geen verrassing zijn dat ik dat prachtige aantal uren al een paar weken niet meer heb gered. En die drankjes ook al niet. Hoewel Annabel de allerbeste reden is om wakker te worden, voelt het nacht na nacht of er stroop in mijn ogen zit. Vriendlief ontfermt zich over de luier, maar zijn bijdrage stagneert toch echt bij de voeding. Midden in de nacht heb ik het vaakst gedacht, we stappen over op de fles. Dat doen we niet, maar ik denk het wel.

Dus eten we (meestal) gezond, drinken we genoeg water (en iets meer koffie dan anders) en proberen we zo gezond mogelijk te blijven. Want, hoe beter je je voelt, hoe beter je die onderbroken nachten aankunt. Eerder schreef ik al dat we veel wandelen om zo fit mogelijk te blijven. Eerlijk is eerlijk, stiekem ook om mijn vreetkicks te compenseren. Borstvoeding geven is prachtig, maar het voelt ook een beetje of je chronisch stoned bent. Qua eten dan. Niets is veilig in mijn buurt. Maar dat terzijde.

Dankzij de zalige zomer die we gehad hebben, heb ik al die wandelingen op mijn Birkenstocks kunnen maken. Wel zo fijn, als je dankzij het vocht vasthouden niet in staat bent iets anders aan je voeten te krijgen. Maar toen deze week de temperaturen onder de vijftien graden kwamen, en de regen daar meteen een heuse Hollandsche herfstdag van maakte, werd het tijd op mijn sneakers tevoorschijn te toveren. Die ik tot mijn grote schrik niet meer paste. Ook een ander paar sportschoenen en een paar leren laarsjes, nog geen jaar oud, resulteerde in teleurstelling.

Ik kon het niet geloven. Van alle fabels, feiten en bakerpraatje die ik las tijdens de zwangerschap, bleek dit er één die waar was. Hardop lachend las ik, maanden terug, een artikel waarin stond dat je voeten tijdens de zwangerschap blijvend groter kunnen worden. En nu zat ik hier. Met voeten die in negen maanden tijd harder waren gegroeid dan ze deden toen ik tien was. Te lachen als een boer met kiespijn.

Het lijkt er dus op dat de volgende wandeling richting winkelcentrum is. Naar de schoenenwinkel om precies te zijn.

Het zal wel wennen zijn om weer eens iets in een volwassen maat te kopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s