Honderdzestien dagen geleden begon mijn zwangerschapsverlof. Wat was dat gek thuis komen op die tweede augustus. Het leek of ik eindeloos vrije tijd voor de boeg had. Te beginnen met de dagen die gevuld zouden zijn met wachten. Wachten op ons grote, kleine wonder.
Voor je met zwangerschapsverlof gaat, vragen mensen wat je gaat doen met al die vrije tijd. In mijn geval tenminste, als je zwanger bent van je eerste kindje. Voor de weken tot de geboorte had ik niet echt een plan, de weken erna des te meer. Wij zouden knuffelen en kroelen tot er niets meer te knuffelen en kroelen viel. Stofzuigen had ik in de drie weken voor de bevalling genoeg gedaan voor een jaar en die vaat kon prima een middagje op het aanrecht blijven staan. Wij zouden kroelen.
Afgelopen dinsdag was het tijd voor de eerste prikjes van Annabel. Nou ja, officieel een weekje eerder, maar toen had ze wat verhoging. Bovendien wisten we niet zeker of we überhaupt wel mee wilden doen aan het vaccinatieprogramma. De afgelopen maanden zijn we bezig geweest met het verzamelen van informatie voor en tegen vaccineren. Een zoektocht die alles behalve soepel verliep.
Wanneer je moeder wordt, verandert alles. Je eetgewoonten, je slaapritme, je dagindeling. Het is niet overdreven als mensen zeggen dat je complete leven op zijn kop staat met de komst van een kleintje. Met een beetje geluk is je ukkepuk een bewuste keuze geweest en ben je hierop voorbereid. Wij waren dat in ieder geval wel.
Drie en een half jaar geleden gingen mijn lief en ik voor het eerst samen op vakantie. We kozen voor een vakantie in eigen land. Wel eentje die hoog op mijn verlanglijstje stond: Texel. Net onder Cuba, maar met een iets veiligere reistijd voor onze, nog prille, relatie.
mamabel.nl 