Big girls don’t cry

Voor je met zwangerschapsverlof gaat, vragen mensen wat je gaat doen met al die vrije tijd. In mijn geval tenminste, als je zwanger bent van je eerste kindje. Voor de weken tot de geboorte had ik niet echt een plan, de weken erna des te meer. Wij zouden knuffelen en kroelen tot er niets meer te knuffelen en kroelen viel. Stofzuigen had ik in de drie weken voor de bevalling genoeg gedaan voor een jaar en die vaat kon prima een middagje op het aanrecht blijven staan. Wij zouden kroelen.

En dat deden we. Met name de eerste vier weken sliep Annabel ’s nachts in haar wiegje en overdag op de borst. Horizontaal op de bank of verticaal in doek of zak, maar altijd dicht bij mama. We waren onafscheidelijk.

Toen die eerste weken voorbij waren en Annabel langer per dag wakker was, begon het ons op te vallen dat ze veel huilde. Vanwege haar wilde getrappel, dachten we al snel aan haar darmpjes. Dat hoort er nu eenmaal bij, dus de tranen ook. We kochten druppels en bezochten een osteopaat. We masseerden haar krampjes weg en kalmeerden met een kruik. Het werd vast snel beter. Toch?

Aangezien ze ook wat reflux klachten vertoonde, probeerden we ook die klachten te minimaliseren. Niet te snel plat na een voeding, wachten op een boer waar mening volwassen man een puntje aan zuigt en liever vaker voeden dan te lang. In haar eentje in de box liggen was geen hobby, maar ach, veel liever kroelden we nog wat. Een huisarts stelde inderdaad de diagnose reflux, maar aangezien ik nog niet werkte en medicatie niet de voorkeur had, kozen we ervoor om te wachten tot ze er wellicht overheen zou groeien. Dat daar, tot die tijd, nog huilbuien bij hoorden leek ons logisch. Toch?

Er volgden regeldagen, sprongetjes, clusterdagen en ‘ze voelt zich gewoon niet zo lekker’ momenten. Dag in dag uit zochten we oorzaken voor de tranen, redenen voor het verdriet. En waren ze er niet, dan bedachten we ze wel. Want baby’s huilen. Toch?

Dicht tegen papa of mama aan, is ze zo’n lieve, rustige baby. Met haar mondje half open, valt ze in een mum van tijd in slaap, tijdens een lange wandeling of een rondje boodschappen. Eenmaal thuis wordt de draagzak vervangen door de draagdoek, als de box opnieuw tot tranen leidt. Lopen we uren door de kamer, zodat ze rond kan kijken. Want plat in de box, dat willen we niet.

Op visite gaan doen we maar niet te veel. De overprikkeling zorgt immers voor tranen en je wilt mensen ook niet opzadelen met een baby die alleen maar huilt. Als mensen vragen hoe het gaat, antwoorden we goed. De nachten is ze een droombaby. Ze valt in slaap rond twaalven en wordt ergens tussen zeven en acht wakker. En dat willen mensen graag weten, of je kindje al doorslaapt. Ze eet, slaapt, poept en huilt. En dat doen baby’s. Toch?

Toen Annabel een week of zeven oud was, zeiden we tegen elkaar dat een huilbaby wel heel pittig moest zijn, aangezien wij onze huilende baby bij vlagen al zo zwaar vonden. En wij hadden tenminste de nachten nog om van bij te komen. We zijn nu vijf weken verder. Na een paar heerlijke dagen, waarbij een reflux medicijn de oplossing leek en we ineens een andere baby hadden, zijn we helaas weer terug bij af. De medicatie werkt niet of niet goed genoeg. Ze komt te weinig aan en blijft huilen. Met de handen in het haar kwam ik bij het consultatiebureau en vertelde ons verhaal.

Ik vertelde over de krampjes en de reflux. Het continu zoeken naar een reden voor het huilen. Dat ze meer dan de helft van haar wakkere tijd over haar toeren is. Het wiegen en wandelen. Denken ‘het hoort erbij’ en ‘het gaat vanzelf wel over’. Hoe dat huilen zorgt dat je twijfelt aan alles. Van de temperatuur in de kamer, tot hoe strak de sokjes zitten. Ieder half uur de luier checken, want ‘van een plasluier heeft ze zoveel last’. Dat je gaat twijfelen aan jezelf. Want je houdt toch zo belachelijk veel van je kleintje, waarom huilt ze dan zo veel?

De tranen springen in mijn ogen, ik merk dat het me langzaam maar zeker steeds meer energie gaat kosten. “Heftig he, een huilbaby”, zegt de verpleegkundige.
En dan breek ik.

We waren zo druk in de weer met het steeds proberen te verklaren van haar verdriet dat we ons niet realiseerden dat een baby die soms wel vier of vijf uur per dag huilt, niet normaal is. Die conclusie verandert niets. We moeten op zoek naar een oplossing. Andere medicatie, mogelijke allergieën uitsluiten en nog meer structuur in de dag. En zo nu en dan even een uurtje voor onszelf, terwijl familie zich over Annabel ontfermt.

Mocht iemand de gouden tip hebben, is deze van harte welkom. Want het huilen staat ook mij soms nader dan het lachen. En het als mama soms even niet meer weten, daar is niets mis mee.

Toch?

 

 

 

 

10 gedachten over “Big girls don’t cry

  1. Esther

    Absoluut niet vreemd! Jullie doen het zo goed! Echt top ouders ❤💪 hier ook meermaals met onze handen in het haar gestaan: ‘Ik wil je zo graag helpen, maar ik weet niet meer wat ik kan doen!’ De gouden tip is inderdaad zelf af en toe tot rust komen. Even twee uurtjes slapen of even op stap met je lief! Hou vol, je/jullie doen het super! 😘

    Like

    1. Daniella

      Hoi Ilse, wij hebben met Roos vanaf week 1 een huilende baby gehad. Mijn moeder antwoordde: jij wilde er toch 2 en van mijn schoonmoeder moest ik mijn schouders eronder zetten.. maar dat lukte me helemaal niet. Ze is ingebakerd omdat ze zichzelf wakker maaide met haar armen… Roos bleek een schimmelinfectie te hebben aan haar plasser en na de goede medicatie ging dit over. Toen kwamen de oorontstekingen.. verschrikkelijk wat kon ze krijsen. Gek werden we, verschonen was een hel. Tot een jaar of 4 zijn we bezig geweest. Het was zwaar, maar het ging over. Mooier kan ik het niet maken. Je gaat dit overleven en redden en waarschijnlijk blijf je er met pijn in je hart op terug kijken… maar echt, eens gaat het over. Sterkte en succes…

      Like

      1. Ilse

        Jeetje wat een pittige tijd hebben jullie gehad zeg. Wat ontzettend frustrerend als je denkt het probleem aangepakt te hebben en het volgende dient zich aan. Zo kun je maar je handen vol hebben aan zo’n ukkie he. We komen er wel uit, soms is het laten zien van de realiteit in plaats van alleen maar prachtige plaatjes en mooie woorden ook gewoon even nodig, toch? Bedankt voor je bemoedigende woorden.

        Like

    2. Ilse

      Ja, precies dat. Haar vragen wat er nou toch aan de hand is. Alsof je een antwoord gaat krijgen he, haha. Hopelijk gaat het bij jullie nu beter? Hier komen ook vanzelf betere tijden. En tot die tijd kroelen we gewoon nog een beetje 🙂

      Like

  2. Harma

    Lieve Ilse,
    Na 15 jaar moeder zijn heb ik nog steeds momenten waarop ik het even niet meer weet. Gun jezelf de ruimte, wees niet te streng voor jezelf!!!
    😘

    Like

  3. Nadine Smit

    Mooi geschreven en herkenbaar! Hier geen huilbaby, maar na een nacht of dag huilen ben ik al gebroken en heb ik net als jij alle mogelijke oorzaken de revue laten passeren…
    Wat fijn dat ze heerlijk bij jullie op de borst kan slapen, geborgen bij papa en mama, liefde blijft de beste tip!
    En idd, wees niet te streng voor jezelf en grijp de hulp aan van de mensen die het aanbieden (makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet er alles van!!)
    Hou vol, en hier altijd welkom hoor, ook met huilende baby 🙂

    Like

  4. Linda

    Ach lieverd, ik kan je geen tips geven. Want een huilbaby kennen wij (gelukkig) niet.
    Maar ik zie wel dat jullie ontzettend veel voor jullie meisje doen, om het haar zo comfortabel mogelijk te maken. En dan is het heel goed om even de rust op te zoeken om op te laden en tot jezelf te komen.
    Maar de onvoorwaardelijke liefde voor haar, dat is het allerbelangrijkste. En ookal ken ik je niet heel persoonlijk, zit dat wel meer dan goed!! Take care 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s