De tweede week van m’n verlof zit er bijna op. Het huis is 34 keer gestofzuigd, je kunt opereren op het aanrechtblad en ik denk vrij zeker te weten dat alle rompertjes op de juiste manier in haar kast liggen. Het grote wachten is aangebroken. Een paar weken terug vroeg ik me stiekem nog een beetje af of ik al klaar was om afscheid te nemen van mijn buik en de zwangerschap en ons nieuwe leven in te stappen. Maar het verlangen om ons meisje te ontmoeten groeit met de dag.
I.LOVE.PASTA
Warm, koud, spaghetti, fussili, het maakt me niet uit. Pasta is happines uit een bord en stelt me nooit teleur. Deze uiterst smakelijke koude pastasalade doet het altijd goed. Een gegarandeerd succes bij de barbecue, maar ook prima als maaltijd op een warme zomeravond.
Week 36. Maand 9. We naderen het einde en dat vind ik al even spannend als emotioneel. De afgelopen maanden ben ik best wel fan geworden van die dikke buik en dat kleine meisje erin. Uiteraard realiseer ik me dat het hele idee van kinderen krijgen is dat ze na een maand of negen daadwerkelijk ter wereld komen, maar toch.
Voor het zover is, hebben we nog een aantal dingen te doen. Om te beginnen, stoppen met werken! Vandaag is mijn laatste werkdag en ik kan niet zeggen dat ik daar bijzonder rouwig om ben. Natuurlijk doe ik mijn werk met plezier en zijn er collega’s die ik best zal missen. Maar om heel eerlijk te zijn, ben ik met mijn hoofd al weken ergens anders.
Voorheen kochten wij wekelijks een stapel havermout koeken op de markt in Barendrecht. Super leuk en uitstekend als ‘tussen de bedrijven door ontbijtje’
Maar die euro per koek ging me steeds meer tegenstaan dus werd het tijd om zelf de keuken in te duiken. Het resultaat mag er zijn en wat helemaal fijn is, ze zijn zo klaar.
Beterschap beloven ga ik ook al niet doen, want ik kan me slecht indenken dat ik ons mini meisje straks helemaal voor onszelf wil houden. En met wie moet ik anders delen dat er nu ook hydrofiele luiers met roze én grijze hartjes zijn?
mamabel.nl 