Het is vrijdagmorgen, bijna half acht, als een zonnestraal langs een scheef hangende lamel de slaapkamer in prikt. Terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf, maakt jouw enthousiaste gebrabbel me duidelijk dat ik echt een beetje vaart moet maken. Dat je momenteel iedere twee a drie uur eet, dag en nacht, wil niet zeggen dat je geen honger meer hebt als je wakker wordt. Fijn dat die trekken van je vader nu al duidelijk worden. Ach, wie houd ik voor de gek. Kind van haar ouders. Snel til ik je uit je ledikant en samen kruipen we nog even onder de dekens. Jij eten, mama rustig wakker worden.
mamabel.nl 