Hello sunshine

Het is vrijdagmorgen, bijna half acht, als een zonnestraal langs een scheef hangende lamel de slaapkamer in prikt. Terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf, maakt jouw enthousiaste gebrabbel me duidelijk dat ik echt een beetje vaart moet maken. Dat je momenteel iedere twee a drie uur eet, dag en nacht, wil niet zeggen dat je geen honger meer hebt als je wakker wordt. Fijn dat die trekken van je vader nu al duidelijk worden. Ach, wie houd ik voor de gek. Kind van haar ouders. Snel til ik je uit je ledikant en samen kruipen we nog even onder de dekens. Jij eten, mama rustig wakker worden.

Ongemerkt hebben die lange, donkere dagen erin gehakt. Januari en februari zijn mijn minst favoriete maanden in het jaar, niet in de laatste plaats vanwege het ontbreken van de vereiste dosis licht. Ontwaken met het zonnetje in je gezicht, maakt ons huis mooier, mijn humeur beter en het vooruitzicht van een weekend gevuld met vitamine D een feestje.

We starten de dag met een serie kleine gewoonten, ze beginnen onze ritueeltjes te worden. Je laat met lichte tegenzin je gezicht wassen en wanneer ik ‘hoofd, schouders, knie en teen’ zing, raak ik iedere dag meer overtuigd van het feit dat je weet wat er komen gaat. Je giechelt wanneer ik m’n wijsvinger op je neus prik bij ‘puntje van je neus’ en voor de miljoenste keer smelt ik, bij het zien van jouw heerlijk blije gezichtje als ik het liedje eindig met een kus op je buik. Het insmeren gaat inmiddels bijna zonder huilen, al weet je prima je ongenoegen te uiten zonder daarbij hard te gillen. Net als jij, kan ik niet wachten tot deze smeersessies tot het verleden behoren, liefste. Maar voor nu moet het nog even.

Uit je jaloersmakende garderobe kies ik een vrolijk setje en ik maak het af met een schattig, gebreid vestje. Hoewel de zon anders doet vermoeden, is het immers officieel nog steeds winter. Lekker ingepakt zet ik je in de kinderwagen en gaan we aan de wandel. Grappig hoe dat, na bijna een half jaar, soms nog onwennig kan voelen. Het aantal keren dat ik de kinderwagen heb gebruikt, is op twee handen te tellen. Wij zijn dikke vrienden met de doekjes en de zak. Maar vandaag gaan we naar de markt en deze mama heeft één keer de fout gemaakt te denken dat ze dat wel ‘even’ naar huis sjouwt. En je weet wat ze zeggen over ezels.

Je knijpt met je oogjes wanneer we de straat uit rijden en het laag hangende zonnetje onder de zonnekap door schijnt. Bij de eerste bocht verdwijnt hij naar de zijkant en ontspan je je gezicht. Sinds een paar dagen zit je in de kinderwagen zit en je kijkt verwonderd om je heen. Iedere dag ontdek ik nieuwe uitdrukkingen in je knappe gezichtje. Je neemt alles wat je ziet in je op. Je temperament en explosiviteit waren een uitdaging toen je veel pijn had, maar zijn een feestje nu je langzaam maar zeker in een vrolijk en opgewekt meisje verandert.

Terwijl we de wijk uitlopen, passeren we een schoolklas. Ik herken de route die ze lopen, vanuit de sporthal terug naar school, en even heb ik een flashback naar vijfentwintig jaar geleden. Toen ik als klein meisje datzelfde stuk liep en droomde over later. Wist ik veel, dat later zich zo snel zou aandienen.

We passeren de koppeltjes, die om de beurt nieuwsgierig de wagen in kijken en glimlachen. We lopen naar de winkelstraat en bezoeken dezelfde winkels die we vorige week bezochten, en hoogstwaarschijnlijk volgende week weer binnen zullen wandelen. Shoppen is nooit mijn hobby geweest, maar sinds ik setjes in mini maatjes mag maken, doe ik niets liever. De dame bij de Zeeman belooft me de dingen die ik zoek apart te houden en met een glimlach verlaat ik de winkel.

Met het zonnetje in mijn gezicht wandelen we verder. We krijgen een zwaai vanuit de kapsalon van een vriendin en een knipoog van een oudere man die met zijn rollator zijn vaste rondje centrum maakt. Eenmaal op de markt, vraagt de visboer me waar mijn man is. Het wordt haast niet dorpser dan dit, maar man, wat kan ik hiervan genieten.

In het zonnetje op het gemeentehuisplein, geniet ik van een portie warme kibbeling. Jij blaast belletjes en lacht van oor tot oor als je ziet hoe grappig ik dat vind.

De afgelopen vijfentwintig jaar zijn vele malen sneller voorbij gegaan dan ik als vijfjarig meisje had kunnen denken. Met een lichte angst in mijn hart, realiseer ik me dat de komende vijfentwintig waarschijnlijk nog veel sneller zullen gaan.

Dus neem ik vandaag alles in me op. De warmte van de zon, de vriendelijkheid van de mensen die we tegenkomen en boven alles, jouw heerlijke lach. Je onschuld en je blijdschap. Je geur en je giechel. Ik probeer ieder detail, van je elvenoortjes tot je kriebelhandjes en je prachtige donkerblauw ogen, te vangen en te absorberen. Zodat ik over vijfentwintig jaar, als de wintermaanden koud en donker zijn, even terug kan naar deze mooie, warme dag.

Ik hoop dat jouw leven dan net zo mooi mag zijn als het mijne nu is.

 

 

 

 

Een gedachte over “Hello sunshine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s