Zo zit je onder je kerstboom van je borrel te nippen en zo is het half januari en hebben we collectief de drank en calorieën de deur gewezen. Met een beetje geluk ligt er weer groente in de groentelade, in plaats van dessertwijnen en kerstbonbons en lukt het om je voornemen tot het kwijtraken van een paar kilo waar te maken. Al eerder schreef ik dat mijn voornemen vooral is om wat bewuster met mijn eten bezig te zijn. Prettige bijkomstigheid zou zijn als mijn spijkerbroeken gewoon weer lekker zitten.
Categorie: dreumes
Kijk eens wat ik kan
Het normale leven is weer begonnen. Helaas hebben noch Winston, noch die grote oranje vis hun weg naar ons huis gevonden de afgelopen jaarwisseling en dus bracht ik gisteren en vandaag weer ‘gewoon’ op kantoor door. De wekker deed zeer, het was buiten veel te koud en hoe sympathiek sommige collega’s ook zijn, ik kijk ’s morgens om zeven uur liever naar het gapende gezichtje van mijn dochter die tegen me aan gekruld ligt, dan naar mijn collega die een plak ontbijtkoek verorbert.
Happy ho-ho-holidays
Vorig jaar riep ik, na het van hot naar her vliegen en 1001 verplichtingen, dat ik het jaar erop lekker op vakantie wilde met de kerst. Mijn voorkeur ging in eerste instantie uit naar kerst op Texel, maar bij het zien van de prijzen besloot ik m’n organen nog maar even te laten zitten, in plaats van ze te verkopen om een weekje in vijf graden in een sleurhut in de Koog te kunnen zitten.
Eerst zien, dan geloven
Dat het moederschap ongeveer net zo veel zekerheden geeft als de gemiddelde loterij, ben ik inmiddels wel achter. Denk je nét het slaapritme van je mini onder de knie te hebben, volgt er weer een sprong, snotneus of doorkomend tandje dat de hele boel weer in de war gooit. De afgelopen vijftien maanden verliepen hier ongeveer zo en ik heb inmiddels niet meer de illusie dat dat op korte termijn erg zal veranderen.
Tijd voor een upd-eet
Vorige week was het tijd voor Annabel haar veertien maanden prik. Hoewel de dames bij Kind & Gezin wat ons betreft absoluut niet voldoen aan het heersende beeld, blijft het een ongelooflijk rot moment als dat hulpeloze, kleine meisje die nare prikken in haar beentjes krijgt.
Gelukkig is dat altijd een fractie van de afspraak en krijg ik erna uitgebreid de tijd en de ruimte om miss mini te troosten aan de borst. De rest van de afspraak voelt voornamelijk als even bijkletsen met een oude bekende, een klein beetje opscheppen over wat een leuke dochter we hebben (al zien ze dat natuurlijk zelf ook wel) en horen hoeveel Annabel gegroeid is.





