Toen ik nog een mini Ilsje was, was er weinig dat ik liever deed dan lezen. Als ik mijn ogen sluit kan ik me nog zo voor de geest halen hoe ik tot ’s avonds laat bij een klein lampje onder mijn deken de pagina’s verslond, tot ik aan de voetstappen op de trap hoorde dat mijn moeder onderweg was naar boven. Dan verdwenen boek en lamp onder mijn kussen, waarop ik mijn uitgestreken snoetje met gesloten ogen liet rusten, tot diezelfde voetstappen weer in het niets verdwenen en ik een keer of acht ‘nog één hoofdstuk’ las.