Onlangs schreef ik op Instagram een stukje over het onmogelijke, tenenkrommende, ‘ik-wil-mijn-eigen-haren-uit-mijn-hoofd-trekken’ gedrag van mijn dreumes. Dat stukje kon op veel herkenning rekenen en dat stelde me gerust.
Maar het leek wel of Annabel het relaas zelf ook had gelezen en zich realiseerde dat ze misschien effe een beetje moest dimmen, voor ze haar pa en ma helemaal over de rooie zou helpen. Sinds dit weekend genieten wij dus weer van onze Annabel zoals we haar het liefste zien.
Uit de oude doos. Oorspronkelijke datum van delen: 11 mei 2017
Wat heb ik me de afgelopen week verbaasd over alle hysterie rondom GeenStijl en Dumpert. Schijnbaar zijn er heel veel mensen die vinden dat daar dingen gezegd en geschreven worden die niet gezegd en geschreven mogen worden. Of die niet naast een belastingdienstreclame mogen staan. Dingen die respectloos, denigrerend en onfatsoenlijk zijn naar vrouwen. Voer voor feministen. Een halt tegen het seksisme.
Mamabel voor Boys3Life
Toen ik nog een klein Ilsje was had ik grootse plannen met mijn toekomst. Juf zou ik worden, of advocaat. Of toch liever profvoetballer? De realiteit bleek iets minder groots en van een vak leren is het uiteindelijk nooit gekomen.
Een paar maanden geleden schreef ik een stukje over onverklaarbare buikklachten (die later prima te verklaren bleken) en hoe dat me aan het denken zette. Over een tweede kindje, hoe die wens mettertijd zo kon veranderen en hoe de conclusie nu toch lijkt dat wij hopen dat Annabel ooit grote zus mag worden.
Zoals je wellicht is opgevallen, was het de afgelopen weken een beetje rustiger op Mamabel. Naast dat ieder artikel waaraan ik begin, uiteindelijk over Corona gaat (terwijl ik dat helemaal niet wil) is de inspiratie ook wat verder te zoeken. We maken in en om het huis niet zo denderend veel mee en de dingen die we wel doen, ontnemen me de tijd en de rust om eens ff lekker te gaan zitten voor een stukkie tekst.
mamabel.nl 