In een tijd waarin we worden gebombardeerd met artikelen, meningen, columns en blogs is het soms lastig om je te beperken tot items die daadwerkelijk iets nuttigs te melden hebben. Facebook heeft er geenszins moeite mee je tijdlijn vol te stouwen met gesponsorde berichten, en als je eenmaal een keer een Blendle bericht gekocht hebt, zullen ze er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dat niet de laatste was.
Al van jongs af aan heb ik de wens voor een groot gezin. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat ik zelf drie broers heb en er thuis dus altijd leven in de brouwerij was. Ik kan niet ontkennen dat de verjaardagen van mijn grote broers, waar de visite bestond uit stoere, lekker ruikende mannen (lees: puisterige pubers met Adidas eau de parfum), daarop enigszins van invloed zijn geweest. De eindeloze benen en brede schouders van mijn broers, waar ik 1400 kilometer naast moest zitten, buiten beschouwing gelaten, waren de zomervakanties ieder jaar weer een feestje. En na de eerste keer op stap met mijn broer of de stiekeme onderonsjes met de jongste, maakten dat ik zeker wist: dit wil ik later ook.
De tweede week van m’n verlof zit er bijna op. Het huis is 34 keer gestofzuigd, je kunt opereren op het aanrechtblad en ik denk vrij zeker te weten dat alle rompertjes op de juiste manier in haar kast liggen. Het grote wachten is aangebroken. Een paar weken terug vroeg ik me stiekem nog een beetje af of ik al klaar was om afscheid te nemen van mijn buik en de zwangerschap en ons nieuwe leven in te stappen. Maar het verlangen om ons meisje te ontmoeten groeit met de dag.
mamabel.nl 