Home is wherever I’m with you

Het is tegen zessen als jij voor de vierde keer die nacht van je laat horen. Op het moment eerder regel dan uitzondering, maar ik betrap mezelf erop dat ik bij iedere keer denk ‘toe nou lieve Annabel, draai je om en slaap verder’. Dat doe je nooit. Je trakteert me wel iedere keer op een dankbare grijns als ik je uit bed pluk en bij mij in bed neem. Net als vanmorgen. Normaal gaat de wekker rond dit tijdstip maar vandaag leg ik je nog even terug en slaap verder. Tot ik je in een andere kamer hoor brabbelen tegen je vader en me realiseer dat hij je al uit bed gehaald heeft, omdat jij besloot dat de dag vandaag wel om zes uur begon. Vandaag was er geen wekker, het is vakantie.

Terwijl ik met één hand jou probeer te entertainen, pak ik met de andere de laatste spullen en leg ze bij de koffers en tassen die we gisteravond klaar hebben gezet. Het lijkt wel een volksverhuizing, maar op vakantie gaan is iets anders sinds jij er bent. Je vader laadt de auto in en hoewel hij net nog optimistisch mompelde dat er ruimte zat is, merkt hij nu op dat ik moet stoppen spullen te verzamelen. De auto is vol. De katten krijgen een dikke knuffel, al zijn ze gauw weer in goed gezelschap en ik stofzuig nog even. Het brengt me even terug naar twintig jaar geleden. “Mam, waarom moet je stofzuigen voor we op vakantie gaan. We zijn er zelf niet eens”.
Ik ga steeds meer op haar lijken.

We doen een laatste ramen- en deurencheck en vertrekken. De wagen volgeladen, het zonnetje in ons gezicht. We zijn eraan toe.

De weg er naartoe is inmiddels bekend. We grappen om dezelfde borden langs de weg en klagen als we voor de derde vakantie op rij bij het tankstation terecht komen waar ze precies niet die broodjes hebben die we zo graag eten. Ik verwonder me opnieuw over de € 0,70 die ik moet betalen voor het toilet en ga toch. De grote beker koffie die ik normaal met moeite weg krijg, is dit keer slechts het begin van de benodigde dagelijkse cafeïne inname. Team no sleep, for sure.

Vier jaar geleden reden we dit stuk voor het eerst. Tortelduifjes, aan het begin van onze relatie. Hij wilde op vakantie en ik mocht kiezen. Als het maar niet te duur was. Het bleek het motto van onze relatie te worden. Mijn keuze werd goedgekeurd, net als de meesten die volgden.

Eenmaal bij de boot aangekomen, zitten we te kakelen als een stel pubers. Het heeft een beetje hetzelfde effect op ons als een schoolreisje naar een pretpark heeft op kleine kinderen. Hoewel de nieuwigheid eraf is, is het enthousiasme onverminderd. Eenmaal op de boot, glimlachen we. “Vakantie”, zeggen we in koor. Zo voelt het altijd, al is de overtocht maar twintig minuten en zijn paspoorten niet nodig. Het is ons ultieme vakantiegevoel.

Als we het eiland op rijden zit jij vrolijk te kakelen achterin. Je bent opgewekt als altijd en we kunnen niet wachten om je weer een beetje meer te laten zien van het eiland waarop wij vier jaar geleden verliefd werden. De vorige keer dat je hier was, was je zeven weken oud. En hoewel je toen vele malen beter sliep, bracht je je wakkere uren veelal huilend door.

Maar nu ben je vrolijk. Zijn wij vrolijk. Zijn we klaar voor urenlange wandelingen, de zeewind in onze haren en een weerzien met vrienden die we hier maakten.

De studio waarin we altijd verbleven zijn we uit gegroeid. Dus werd het tijd voor een plekje waar jij je eigen kamer krijgt. Een mooie voorbereiding op de week na de vakantie, als je eindelijk op je eigen kamertje gaat slapen. Maar daar wil mama nog even niet aan denken.

Ons onderkomen voor de week is een aangename verrassing. De locatie en de inrichting maken bijna dat we ons afvragen of we ons aanstaande bezoek van oktober om kunnen boeken naar dit chalet.

Terwijl papa en ik de spullen inruimen, lig jij op de grond te kraaien en kirren van plezier. Je stampt met je spekbeentjes op de vloer en trakteert me op een grote grijns als ik je een kusje toe blaas.

De vogels fluiten en de radio speelt een zomers muziekje. Het zonnetje voelt warm, voor de tijd van het jaar. Even sluit ik mijn ogen en ik glimlach.

Hallo Texel. Het is fijn om terug te zijn.

We hebben je gemist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s