Genoeg gezwegen

Afgelopen vrijdag was ik 27 weken zwanger en dat betekent dat het derde trimester is aangebroken.  Hoewel het eerste trimester me deze ronde vele malen zwaarder viel dan bij Annabel, heb ik het middelste gedeelte gelukkig ook veel kunnen genieten. Van meer energie, weer kunnen eten en beginnende schopjes van onze kleine dame, tot goed benutte nesteldrang en het langzaam vergaren van een zoete, roze garderobe.

De laatste loodjes
Maar ook het derde trimester heeft nog een flinke takenlijst voor ons in petto. Het kamertje mag, ondanks dat er geen ingrijpende zaken hoeven te veranderen, een opfrisbeurt gebruiken en ook de naam en daarmee het definitieve geboortekaartje zijn nog onbeslist. 

Maar dat lijkt allemaal bijzaak als ik me focus op de belangrijkste gebeurtenis van dat derde trimester. De afsluiting van negen maanden huisvesting voor ons mini meisje. De Grande Finale. Het slotstuk van mijn zwangerschap: de bevalling.

Uiteraard hebben mijn lief en ik er al uitvoerig over gesproken. De geboorte van Annabel eindigde in een ongeplande thuisbevalling, maar dat beviel zó goed (nou ja, voor zover een onverdoofde, veertien uur durende bevalling inclusief weeëenstorm en een knip om het af te maken goed kan bevallen) dat we dit keer voor een geplande editie gaan.

Ik had er destijds tegenop gezien en naar uit gekeken, maar was zó blij met de begeleiding van de verloskundige, mijn lief aan mijn zijde en dat alles in onze eigen, vertrouwde omgeving. Dus ondanks dat het een pittige ervaring was, kijk ik er met een positief gevoel op terug. Iets waarvoor ik onzettend dankbaar ben.

Geboortebeweging
Daarom deed het me zeer om onlangs de #genoeggezwegen hashtag voorbij te zien komen op Instagram. Een beweging van vrouwen die hun bevalling niet zo hebben ervaren als ze hadden gewild of gehoopt. En niet omdat ze, zoals ik, te laat waren voor pijnbestrijding (een bevalling laat zich nu eenmaal niet sturen) maar omdat zij tegen hun zin in zijn getoucheerd, weeënopwekkers toegediend kregen, er een katheter werd geplaatst omdat de toiletbezoekjes het personeel niet uitkwamen of werden ingeknipt terwijl geen sprake was van foetale nood.  

En of zulke traumatische gebeurtenissen tijdens één van de meeste ingrijpende ervaringen in je leven niet genoeg zijn, kun je dan altijd nog rekenen op de immer groeiende steun van ‘the sisterhood’. De betweters van de moedermaffia. De roeptoeters van het internet. Andere vrouwen, die jou even haarfijn uitleggen dat je een zeikwijf bent, omdat je na al die jaren in stilte lijden, eindelijk je mond open hebt durven trekken. Dat je een aansteller bent en ‘gewoon’ blij moet zijn dat je een gezond kind hebt, ook al heb jij al jaren therapie om de geboorte van dat kind een plekje te geven.

Girls support girls
Ik weet niet wat ik erger vind: dat er artsen zijn die hun koffiepauze belangrijker achten dan het welzijn van moeder en kind of dat er vrouwen (mede moeders!) zijn, die zeggen dat ‘je vast vergeten bent dat je toestemming had gegeven’, ‘je dan maar niet zwanger had moeten worden’ of die vinden dat dit wel in het rijtje ‘aanstellerij’ past, naast bewegingen als #metoo of #blm. De trend dat wanneer iets jou niet is overkomen, het dan niet niet erg is (of zelfs niet bestaat) zet door en mijn (moeder)hart huilt.

Wat gebeurt er toch met de wereld dat we zo hard zijn voor elkaar? Dat een schreeuw om hulp, een roep om aandacht, wordt beantwoord met een sneer? Een trap na.

Over een aantal maanden hoop ik opnieuw een gezonde dochter op de wereld te zetten. Het liefst thuis. In bad. Met mijn lief, de verloskundige en een fijn muziekje op de achtergrond. Ondanks alle horror verhalen, heb ik vertrouwen in een goede afloop. Met een beetje geluk ben ik deze keer zelfs op tijd om de fotograaf te bellen. Ik kijk ernaar uit en naarmate de weken vorderen, neemt de (gezonde) spanning gestaag toe. Ik kan dit. Zij kan dit. Samen flikken we hetzelfde kunstje als ik met haar zus deed. Met mijn lief aan mijn zijde. Ik heb alle vertrouwen in mijn verloskundige en mijn lijf. (Ik wéét dat het anders kan lopen, maar ik zit midden in mijn affirmaties en daar past een ziekenhuisbed niet bij.) Dus ik heb vertrouwen. In mijn lief. In mijn baby. In mijn verloskundige. In mijn lijf.

In de wereld waarin mijn dochters moeten opgroeien helaas iets minder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s