Our house, in the middle of the street

Vorige week kreeg ik een leuke herinnering op Facebook. Sowieso ben ik dol op die herinneringen functie. Het confronteert me soms met de ‘het weekend is om te zuipen’ Ilse en verrast me met schrijfsels waarvan ik niet meer wist dat ik ze schreef. Nu Annabel meer dan een jaar in ons leven is, verschijnen er ook regelmatig herinneringen aan foto’s van haar en die kunnen allen op een ‘aahhhh, kijk nou hoe kleeeiiiin’ rekenen.


De herinnering in kwestie ging niet over Annabel, maar dateerde van november 2017. De dag dat mijn lief en ik ons officieel inschreven op ons huidige adres. We betrokken ons grote mensen huis in ons geliefde Barendrecht. De wijk waarvan ik als ukkepukkie zei dat ik er ooit zou terugkeren en waarvan mijn lief zeker wist dat hij er zou verdwalen als hij er via de andere kant uit moest. Dat eerste lukte en dat tweede valt tot op heden gelukkig reuze mee.

Screenshot_20191202_174645.jpg

Kunnen wij het maken
Maar de herinnering is mooi. Dat moment sloot een intense periode van slopen, klussen en mooi maken af. Wij maakten van ons huis ons droomhuis en ik genoot van iedere stap. Wanneer ik door het verbouwingsalbum blader, vraag ik me soms af hoe we het aan hebben gedurfd. Vooral mijn lief zegt achteraf dat hij het zo enorm spannend vond. Die spanning was er bij mij ook. Maar de trots overheerste. En de wens voor een gezinnetje was er, maar dan liever niet daar waar we woonden. Dus we deden het, kregen hulp van veel lieve mensen en maakten van ons huis een
thuis.

    Screenshot_20191202_174624.jpg
Alles werd gemaakt zoals wij het wilden. De kleur op de muur, de zwaar bevochten vloerverwarming (die het meest geroemd wordt door de man die dat eigenlijk onzin vond) en de indeling van de keuken. Allemaal van ons. Onze smaak, ons huis. Onze slaapkamer kreeg de roze muur die ik zo graag wilde en de logeerkamer stoer blauw. De enige kamer die wit bleef, was de babykamer. Die we gemakshalve maar vast zo noemden, al was er nog geen baby in zicht.

cof
Baby on the way

Dat duurde niet lang, want eind 2017 testte ik positief en hoe dat afliep lees je wekelijks met me mee. Het maakte dat we ook de laatste kamer van het huis opknapte en inrichtte. Fris geel, ongeacht het geslacht en tijdloze meubels. Het huis bood immers ruimte voor meer dan één baby, dus we dachten aan de toekomst.

Maar dat niet alleen. Onze de indeling van onze slaapkamer, die zo zorgvuldig werd ingericht, moest op de schop om plaats te maken voor een wiegje. De familiewieg waarin meer dan vijfentwintig baby’s, generatie na generatie, hun nachtbraak skills oefende (tot het een hoogtepunt bereikte bij onze feestneus). Ook onze Annabel zou erin slapen.

edf
Tot ze eruit groeide en er een ledikantje voor in de plaats kwam. Natuurlijk stond er een prachtig ledikantje te prijken op haar slaapkamer, maar mama was nog niet klaar voor twee deuren tussen haar en haar moppie, dus Annabel bleef mooi nog even bij papa en mama op de kamer.


Naarmate de tijd vorderde en Annabel zowel overdag als ’s nachts haar eigen bed besliep, werd het ledikant nog wekelijks door nichtjes beslapen. Het nichtje aan de ene kant sliep er één dag per week ongeveer net zo veel uren in als dat Annabel in een week overdag sliep en ook het nichtje van de andere kant deed er een incidenteel dutje.


En toen brak daar het moment aan dat er niet meer gelogeerd werd. Dat Annabel in haar eigen bed of dat van papa en mama lag en er dat nog geenszins zicht is op een volgend kindje.

IMG-20191202-WA0004.jpg

Reden voor een beetje sfeer op de kamer. Wat decoratie, een paar fijne boeken en wat (nep)groen voor het contrast. Onze slaapkamer ging van een soort slaapzaal, naar een gezellige, ruime kamer.

Waar ik graag op bed een boek lees of wat langer blijven liggen omdat mijn favoriete liedje op de radio is en Annabel nog zo lekker tegen me aan gekruld ligt.
We maakten het geheel af met een mooi kleed en een toffe lijst van @VanBuikema (en jij kunt er zo één (of en andere) winnen!*)

Nu is onze slaapkamer is, twee jaar na dato, echt van ons.

Eens kijken voor hoe lang.

 

Maar dat zullen we volgend jaar met de Facebook herinneringen wel weer zien.

IMG_20191201_133809.jpg

 

 

 

* Bezoek mijn Instagram om kans te maken op een gave poster of schilderij voor op je kinder/slaapkamer.