Mijn bevallingsverhaal

Op woensdagochtend 24 februari word ik om 04:00 wakker van de kramp. Ik heb ze al weken op de meest willekeurige momenten, vooral als ik net even in de supermarkt ben voor een snelle boodschap en mensen denken dat ik loop te rennen omdat ik naar het toilet moet. In de hoop gewoon verder te slapen, draai ik me om. Maar tien minuten later volgt opnieuw een fikse kramp en weer tien minuten later nog één. Op dat moment realiseer ik me dat slapen er niet meer in zit. Ik wacht tot er ruim anderhalf uur voorbij is voor ik mijn lief wakker maak. Omdat ze nog niet erg kort op elkaar zitten en prima vol te houden zijn, neem ik me voor onder de douche te stappen om te kijken of ze afzwakken of doorzetten.

Ik vraag mijn lief om uit bed te komen voor Annabel, die op dit tijdstip gegarandeerd wakker wordt van de douche die aan gaat, en ik stap onder het warme water. Binnen een paar minuten voel ik hoe de weeën sneller komen en intenser worden. Bepaald geen vals alarm dus. Het moment voor mij om de weeën timer aan te zetten en een tikkie nerveus stap ik de badkamer uit. Annabel is inderdaad wakker geworden en mijn lief kleedt haar aan om haar naar de opvang te brengen. Het ritueel van tandenpoetsen, insmeren en aankleden wordt normaal door mij gedaan en het voelt gek om dit momentje over te slaan. Maar vandaag loop ik heen en weer op onze slaapkamer in de hoop dat Annabel niks meekrijgt van mijn gepuf en gewiebel.

Vroeger dan ooit brengt vriendlief Annabel naar de opvang, met als verklaring dat hij zelf met spoed naar het werk geroepen is. In plaats daarvan snelt hij zich terug naar huis waar ik vast begonnen ben de woonkamer in orde te maken. Gordijnen dicht, lampen gedimd, lakens op de bank. Ik kijk nog wat tv en scroll langs m’n Insta tijdlijn. Mijn lief komt thuis en begint direct het beval bad op te blazen. Ik merk dat de schermen onvoldoende afleiding meer bieden en kies voor een ontspannen muziekje en een comfortabele houding om de weeën op te vangen.

Rond kwart over zeven, als ik ruim een uur iedere drie a vier minuten weeën heb, bel ik de verloskundige. Die verschijnt een goed half uur later. We nemen door hoe ik me voel, ze aanschouwt hoe mijn weeën verlopen (‘hele mooie weeën’, aldus de verloskundige) en om 08:10 controleert ze hoe we ervoor staan. Hoewel ik een ‘hands-off’ bevalling wilde, wilde ik wel zeker weten dat we echt van start waren. Bij Annabel deed ik een uur of acht over de eerste centimeter en die teleurstelling kreeg ik liever direct dan over een paar uur.

Maar de verloskundige meet drie centimeter en het is duidelijk: onze dochter wordt vandaag geboren. We spreken af dat haar collega rond tienen komt kijken hoe het ervoor staat. Ik bel de fotograaf en geef haar een update. Ook zij geeft aan rond tienen onze kant op te komen.

Het beval bad loopt ondertussen vol en op advies van de verloskundige wacht ik nog even met erin zitten. De weeën worden intenser en ik wissel van wiebelen op mijn benen naar ze opvangen op handen en knieën. Passenger klinkt zachtjes op de achtergrond en tussendoor maken mijn lief en ik nog flauwe grapjes naar elkaar. Wat een ontspannen ochtend voor een bevalling.

Om 08:45 stap ik het bad en ik slaak een zucht van verlichting. Wat een verademing! Het voelt of ik een uur terug ga in de tijd wat betreft intensiteit van de weeën en ik merk hoe ontspannen ik me voel vergeleken bij de bevalling van Annabel. Ik wissel wat van houding, kies voor een nieuwe cd van Jason Mraz en merk aan mijn lijf dat we over de eerste helft heen zijn. Het wordt langzaam maar zeker heftiger en ik sluit me meer en meer af voor wat er om me heen gebeurt.

Hoewel de kracht van de weeën toeneemt, voelt het de hele tijd alsof ik de controle heb en niet andersom. Een verademing ten opzichte van de drie uur durende weeënstorm bij de bevalling van Annabel. Niet in de laatste plaats omdat ik nu wél tijd heb om op adem te komen tussen de weeën door. Met iedere wee voel ik dat ik weer ietsje verder ben en de aanwezigheid van mijn lief en de rust in de ruimte geven me energie voor de volgende.

Om iets voor half tien voel ik dat ik persdrang krijg en zeg ik tegen mijn lief dat ik het niet ga redden tot tien uur en dat hij de verloskundige moet bellen. Dat doet hij en om 09:25 zegt ze toe dat ze eraan komt. Op dat moment breken mijn vliezen en voelt het of ik implodeer. Ik roep tegen mijn lief ‘ZE KOMT! Je dochter komt eraan’. Ineens voel ik het hoofdje en raak ik in een lichte paniek. Moet ik hier nu alleen in bad mijn dochter ter wereld brengen?

Ik denk terug aan de bevalling van Annabel, waarbij er na een uur persen helaas een knip gezet moest worden vanwege een dalende hartslag, en ik krijg kortsluiting bij de gedachte dat ik noch de knip, noch de hartslag van de baby zelf kan controleren. Gelukkig gaat op dat moment de bel en staat om 09:31 de verloskundige voor de deur. Die race van vijf minuten van bellen tot arriveren heeft haar vast een boete opgeleverd, maar ik was zo blij om haar stem te horen.

Vanaf dat moment kon ik me weer focussen en verdween de paniek. Vanuit de gang riep de verloskundige me toe dat ik mocht luisteren naar mijn lichaam en gewoon mee mocht persen, dus dat deed ik. Ze kwam de woonkamer in, gooide haar tas en schoenen aan de kant en begeleidde me de laatste fase door.

Mijn lief fungeerde ondertussen als manusje van alles en maakte foto’s, assisteerde de verloskundige, belde de kraamzorg en moest ondertussen ook nog even laten bezinken dat zijn dochter elk moment geboren kon worden.

Mijn persweeën waren in vol ornaat aanwezig en het bad maakte het mogelijk om makkelijk van houding te wisselen. Zo kon ik uiteindelijk op mijn knieën, na een bevalling van anderhalf uur en zeven minuten persen om 09:44 zelf mijn dochter opvangen in bad.

Een euforisch moment vol tranen. Van trots, opluchting en blijdschap. Welkom lieve Charlie.

Kort erna stapten de kraamzorg en de fotograaf binnen. Helaas te laat voor het moment suprême, maar precies op tijd om mee te genieten van de overwinningsroes die door de woonkamer waaide, het kleine meisje wat als een pro aanhapte aan de borst en een apetrotse papa en mama.

Na het uitkloppen van de navelstreng werd deze door papa doorgeknipt en volgde de placenta. Hyper van de adrenaline, dolverliefd op ons kleine meisje en trots op onze prestatie mocht ik bijkomen op de bank met een kleedje over me heen en Charlie aan de borst.

Zo’n bevalling gun ik iedereen. En mocht het ooit van een derde komen, weet ik heel zeker dat ik weer in bad wil bevallen.

En dat de verloskundige vanaf week 37 bij ons logeert.

4 reacties op ‘Mijn bevallingsverhaal

  1. Wat super mooi beschreven en zo herkenbaar omdat we het er in de kraamweek veel over hebben gehad en ik het zo een beetje er toch bij was ook al kwam ikzelf de volgende dag pas bijzonder mooi lieve Ilse en Ronald nog altijd dankbaar dat ik helaas niet de bevalling erbij was maar wel jullie kraamtijd mocht doen
    Kus wytsche

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s