Van ‘jongensdroom’ naar meisjesmama

Vanaf het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, was ik ervan overtuigd dat de buikbaby een jongen zou zijn. Ik keek naar jongenskleding, de naam was beklonken en ik zei rond een week of tien tegen mijn vriend “Als we nu een echo hebben en ze zeggen dat het een meisje is, geloof ik ze niet”.

Oh boy
Het kwam deels voort uit allerlei klachten die ik bij Annabel niet had. Om me heen hoorde ik moeders mijn gevoel bevestigen, door te zeggen dat ze bij totaal verschillende zwangerschappen inderdaad zwanger bleken van het andere geslacht. Heel even dacht (en hoopte) ik dat het misschien een tweeling zou zijn. Dan zou in ieder geval de helft ervan een piemel hebben. Maar die droom spatte bij de echo uiteen (en bij de tweede definitief).

Misschien was het ergens wishful thinking. Niet voor mezelf, ik had niet per se een voorkeur. Wel voor mijn lief, die het na onze wervelwind van een dochter, leuk zou vinden ook een zoon te krijgen. We hadden ons er eigenlijk al een beetje op ingesteld. M’n immer zuinig en efficiënt ingestelde lief wreef nog eens in z’n handen hoe slim het was dat we een gele babykamer hadden en hoe weinig we daar dus aan zouden hoeven besteden en ik zag een deel van mijn toekomstdroom als kind uitkomen, met een bomenklimmend en hutten bouwend mama’s kindje.

Maar wat als?
Tot week elf van de zwangerschap het gevoel compleet verdween. Ineens werd ik naar die baby roze rompers en lijstjes met meisjesnamen toe gezogen. Kon ik rokjes, jurkjes en strikjes niet weerstaan. Mijn dromen namen me over en er ging geen nacht voorbij dat er geen kleine meisjes met blonde staartjes door mijn nachtelijke avonturen stormden.

Ik werd me ineens enorm bewust van het feit dat onze tweede óók een meisje kon zijn. En dat we, ondanks het gebrek aan voorkeur (of een ieniemienie beetje voorkeur) zomaar een soort van teleurstelling konden ervaren als de buikbaby toch een meisje bleek omdat we ons zó hadden ingesteld op een ventje.

Mijn lief bleef overtuigd van een knul, dus we zouden nog een paar weken moeten wachten tot de pretecho om te bepalen wie het nu uiteindelijk bij het juiste einde had.

Het moment van de waarheid
Woensdag de zestiende was het dan eindelijk zo ver. De zenuwen hadden zich die dag meester van me gemaakt en de minuten kropen voorbij. Stom, want het maakte ons ‘in the end’ helemaal niets uit. Clichés zouden geen clichés zijn als ze niet waar zouden zijn en uiteindelijk is een gelukkig en gezond kind het allerbelangrijkst. Maar ja, we wilden het tóch graag weten.

Waar bij Annabel ongeveer drie kwartier draaien, duwen, bewegen, een keertje plassen en “Nou, loop nog maar een rondje dan” nog onvoldoende was en een tweede bezoekje nodig bleek, had de buikbaby minder geheimen voor ons.

Sterker nog. Om ons niet binnen twee minuten met een rits echo foto’s weer buiten te parkeren, maakte de echoscopiste op haar dooie akkertje nog even een rondje door m’n baarmoeder. “Kijk, hier zit de placenta en daar zie je de armpjes. Hebben jullie eigenlijk een voorgevoel?” Na een samenvatting van bovengenoemde begaf ze zich dan toch in de bewuste regionen om na een paar tellen tot de conclusie te komen die mijn dromen al een paar weken geleden hadden getrokken. Nog even via de andere hoek, maar zelfs de grootste leek die voor het eerst naar een echo keek, zag daar wat we allemaal zagen. Miss mini krijgt promotie tot miss medium. Er is een nieuwe miss mini in aantocht.

En zodra ik tegen mijn lief zei dat echte mannen meiden maken, was hij alweer vergeten dat hij de afgelopen drie maanden dacht dat hij een zoon zou krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s