Ik draag je

Mamabel voor We Are Wovens

Eigenlijk was het al duidelijk toen ik je uit bed haalde. Je anders zo vrolijke gezichtje stond verdrietig en ik zag aan je ogen dat er opnieuw tranen aan zaten te komen. Wat kan ik op zulke momenten terug verlangen naar mijn verlof. Dan plukte ik je uit bed, trok je een knuffelzacht boxpakje aan en deed heel de dag niet anders dan je kusjes geven en met je knuffelen. Maar de plicht roept. De koelkast is leeg en papa is aan het werk. We moeten op pad.

Lees verder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s