Papabel

Sinds ik mama ben is mijn hart ongeveer tien keer zo groot geworden. Vanzelfsprekend is onze kleine meid het mooiste wat ik ooit in mijn armen heb gehad. Ook de groeiende band met familie of vrienden, na de komst van zo’n ukkie, is hartverwarmend. Maar waar ik niet op had gerekend, is dat ik weer helemaal opnieuw verliefd zou worden op mijn lief. Zeker wanneer hij en Annabel samen zijn.

Ze vertederen, die twee. Als haar kleine vingertjes er één van hem vasthouden en hij haar ‘leidt’, terwijl ze samen dansen door de kamer. Hij maakt haar aan het lachen, als hij zijn salsamoves uit de kast trekt en ze samen over de overloop zwieren. En als het liedje van de nacht van de bevalling voorbij komt in de playlist, zie ik dat het hem raakt. Die grote stoere vent, die niet huilt en altijd een oplossing heeft, wordt geraakt door alle herinneringen aan de wervelstorm waar we die ochtend in terecht kwamen.

De ochtend dat hij voor het eerst in zijn leven geen controle had en desondanks de grootste steun was die ik me kon wensen. De ochtend dat daar, in ons eigen bed, in ons eigen fijne huis, onze dochter werd geboren.

Vanaf het moment dat Annabel er is, zorgt hij voor haar. Van de allereerste luier die hij ooit verschoonde, tot de nachtelijke spuitluiers, niets brengt hem van de wijs. Alsof hij het al jaren doet, gaan ze samen onder de douche, wast hij die paar haren in haar nek die hij zo liefkozend haar mat noemt en houden ze een disco feestje tijdens het afdrogen.

Er is iets magisch aan, om die twee samen te zien. Zoals hij naar haar kijkt als ze ligt te slapen, of hoe hij toch nog even uit bed stapt en haar dekentje omhoog trekt, ook al besloot hij tien minuten geleden dat ze goed lag. Zijn eindeloze geduld bij haar huilbuien en de talloze vragen aan de osteopaat, zodat hij zelf de krampjes weg kan masseren.

Hij maakt er een sport van om haar aan te kleden als een ventje en lacht vervolgens hard als iemand vraagt hoe onze zoon heet. Hij scoort AC/DC rompers en zwarte joggingbroekjes om van ons snoezige meisje een hardrockbaby te maken en is zo trots als een pauw als hij bij de Wibra een kleur spuugdoekjes heeft gevonden die we nog niet hadden.

Hij is de stoerste vent en de allerliefste papa, allemaal verpakt in twee brede schouders en de liefste ogen ter wereld. Schouders die zijn kleine meisje dragen, maar waarop zijn grote meisje uit mag rusten, als ze het even niet ziet zitten. Ogen die troosten, ook al zeggen zijn lippen niets. Hij is een geboren vader en wat ben ik een geluksvogel dat onze dochter hem als voorbeeld heeft.

Dit weekend is zijn halfjaarlijkse weekend weg met zijn vrienden. Een weekend waar hij normaal al weken van tevoren niet over uitgesproken raakt. Maar dit keer niet. Donderdag spraken we er voor het eerst over en ik zag dat hij het lastig vond. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem ook gemist dit weekend. Een weekendje zonder mijn vriend kon ik prima hebben. Maar een weekend zonder de papa van mijn meisje is veel minder leuk. Ik kan niet wachten tot hij morgenochtend de sleutel in het slot draait en zijn ogen gaan glimmen als hij zijn kleine meisje weer ziet.

Want zo veel liefde, daar klapt m’n hart van uit elkaar.

 

3 gedachten over “Papabel

      1. Cobi

        Wat een liefdevol stukje
        Ik wordt er gewoon een beetje emotioneel van
        Dat je deze liefde zo kan beschrijven
        Hoop dat ik nog vele jaren van je mooie en lieve (collums)verhaaltjes mag en kan genieten
        Cobi

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s