Toen ik nog een mini Ilsje was, was er weinig dat ik liever deed dan lezen. Als ik mijn ogen sluit kan ik me nog zo voor de geest halen hoe ik tot ’s avonds laat bij een klein lampje onder mijn deken de pagina’s verslond, tot ik aan de voetstappen op de trap hoorde dat mijn moeder onderweg was naar boven. Dan verdwenen boek en lamp onder mijn kussen, waarop ik mijn uitgestreken snoetje met gesloten ogen liet rusten, tot diezelfde voetstappen weer in het niets verdwenen en ik een keer of acht ‘nog één hoofdstuk’ las.

Naarmate ik ouder werd groeide die liefde. Ik kroop liever met een fijn boek in bed dan dat ik televisiekeek en als ik op vakantie ging, bestond een substantieel deel van mijn koffergewicht uit ‘langs-de-kant-van-het-zwembad-met-een-cocktail’ lectuur. Maar met de komst van de kinderen beperkte mijn hersencapaciteit zich tot het geven van voedingen, het plannen van slecht uitgevoerde slaapjes en het tellen van het aantal keren dat een avocado in het haar werd gesmeerd in plaats van opgegeten.

De zeldzame keer dat ik een poging deed een stukje literatuur tot me te nemen, strandde ik onderaan de pagina zonder enig besef wat ik in de minuut daarvoor gelezen had. Ruim vijf jaar lang bestonden mijn hoofdpersonen uit kleine konijnen, prinsessen in taarten en allerhande pratend dierenvolk in heldhaftige rollen. Hoewel het moet gezegd dat zo’n beetje elk boek dat Rachel Bright schreef een plek op mijn favorietenlijst verdient, merkte ik dat ik wel weer eens zin had in een heus grote mensen boek zonder plaatjes en kruisrijmelarij.

Dus toen ik vorig jaar in de vakantie de proef op de som nam en na een pagina of 300 tot de conclusie kwam dat het verhaal zowaar was blijven plakken, nam ik me voor het jaar erna voor elke maand tenminste één boek te lezen. Vroegâh was dat een lachertje geweest, maar alles is anders in het post-baby tijdperk, dus het leek me dat ik vooral niet te overmoedig moest worden.

Inmiddels zijn we ruim over de helft van dit jaar en hoewel de eerste drie maanden vooral in het teken van ‘Project Poppenhuis’ stonden, kan ik met gepaste trotse melden dat ik halverwege boek 22 ben. Avondjes hersenloos scrollen op Instagram heb ik ingeruild voor ouderwetse leesmarathons in bed en ik besloot dat ik beter een nieuw boek kon lezen dan voor de vierde keer Grey’s Anatomy te kijken.

In de loop der jaren verdween het gros van mijn boekenvoorraad in onze minibieb, dus schafte ik via Vinted een verse collectie aan en het lijkt er vooralsnog op dat het enige negatieve effect van deze ommekeer, ruimtegebrek is. Maar mochten de kinderen komen klagen dat hun speelgoed niet meer in de kasten past, kan ik altijd nog een e-reader overwegen. Tips welke boeken ik absoluut gelezen moét hebben (of op welke e-reader jij dat doet) zijn dan ook van harte welkom!

Ik heb mezelf weer een beetje teruggevonden nu ik me weer vol overgave kan verliezen in de avonturen tussen de bladzijden. Mijn nachtrust is beter, ik heb minder hoofdpijn en de meeste dagen kan ik niet wachten tot de wereld om me heen verdwijnt en ik met mijn boek onder de dekens kan kruipen.

Om de naderende voetstappen hoef ik me nu in ieder geval geen zorgen meer te maken.